i love you babe^ _ ^

        

เกิดมาได้ 27 ปี เป็นคนจีนพลัดถิ่นแท้ ๆ ที่เกิดในไทย ดั้นด้นร่อนเร่เขามาตามแนวตะเข็บชายแดน ทุกวันนี้เลยกลายเป็นเด็กแนว ไม่ใช่จะนั่งเรือสำเภาแบบเสื่อผืนหมอนใบอย่างคนไทยส่วนใหญ่ในประเทศไทยนะครับ นี่ใช้วิธีเดินเท้าเข้ามา ขี่ม้าเข้ามา เพราะมณฑลคุนหมิงเป็นพื้นที่ไม่ติดทะเล ทุลักทุเลกว่าเสื่อผืนหมอนใบเยอะ เขายังสำอางถึงขนาดติดเครื่องนอนมาด้วย แล้วไม่คิดว่าเขาจะมีเสื้อผ้า มีเงิน ทองคำ ติดตัวมาด้วยเหรอ

                เราย้ายบ้านกันถึง 5 ครั้ง ความผูกพันกับคนและสถานที่มันมีอยู่แล้วแหละ แต่ชีวิตมันคือการเดินทาง เราไม่ยึดติดกับอะไรอยู่แล้ว แล้วนี่จะเป็นครั้งที่ 6 ของเรา …..นั่นคือการเดินทางไปเรียนต่อที่ Sydney Australia ดูจากรูปแล้วมันเป็นเมืองที่น่าอยู่มาก แสงสวย เหมาะแก่การถ่ายหนัง นั่นแหละ เราอยากทำหนัง เราอยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์

บางคนได้ยินแล้วอาจจะแสยะยิ้มร่อได้ เย้ยหยันโดยใช้วิชาสถิติเข้ามาเกี่ยวข้อง ว่าด้วยเช่น “ประเทศไทยมีคนเรียนนิเทศฯกี่คน ตกงานไม่รู้เท่าไหร่ แล้วมึงจะยังจะเรียนนิเทศฯอีก” เออกูรู้ “คนมีความฝันที่อยากเป็นอย่างมึงมีกี่คน ผู้กำกับในเมืองไทยมีกี่คนที่มีชื่อเสียง” กูไม่ได้อยากดัง กูอยากเล่าเรื่อง กูแค่... “คิดดีๆนะเว้ยไอ่แทน แม่งหวังมาก ๆ ตกลงมาเจ็บแสด ๆ เลยนะมึง นี่กูหวังดีกับมึงนะ” (นี่เหรอหวังดี การทำลายความฝันของคนอื่นเนี่ยนะหวังดี ในหลวงยังเคยตรัสเลยว่า อย่าทำลายความฝันของคนอื่น เพราะเขาอาจจะเหลือความหวังแค่นั้นแล้วก็ได้) กูแค่อยากเล่าเรื่อง กูคิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่กูจะทำได้ดีที่สุด แล้วมึงเรียนจบป.ตรีหรือยัง “เหลืออีก 5 วิชาว่ะ” ไอ้สาดดดดดแล้วยังจะมาสอนกู

ผ่านไปแล้ว 1 ขั้นตอน ต่อจากนั้นก็คือ “ทำไมมึงต้องไปเรียนที่ Australia ด้วยวะ ภาษามันไม่ดีนะโว้ย” มึงรู้ได้ไง เคยไปมาแล้วเหรอ “ป่าว เห็นเขาพูดกัน เขาบอกว่าสำเนียงไม่ดี” เหอ ๆ แล้วมันต้องที่ไหนถึงจะเรียกว่าเป็นสำเนียงที่แท้จริง “อังกฤษหรือไม่ก็อเมริกา” ทำไม “มัน....แบบว่ามัน......แบบบบบเออ กูคิดว่านะ ........ไม่รู้อ่ะ เขาพูดกัน” ทุกวันนี้แม้แต่ภาษาจีนกลางยังเถียงกันอยู่เลย ว่าสำเนียงที่ถูกต้องที่สุดคือที่ไหน ไม่มีที่ไหนถูกต้องหรอก เราก็เห็นเด็กไทยหลาย ๆ คนไปเรียนที่กวางเจา บ้างก็ไปเรียนเซี๊ยเหมิน บ้างก็เรียนไต้หวัน ถามว่าทำไมต้องไปเรียนกวางเจา เขาก็ตอบว่ามันเป็นเมืองใหญ่ สำเนียงดีที่สุด แต่พอเราลองคุยกับเขาแล้วมันก็จีนสำเนียงไทยนั่นแหละ ไม่เห็นจะเหมือนที่เราพูดเลย คำบางคำออกเสียงไม่ได้เลย นี่ถ้า Australia ล่าอาณานิคม ทุกวันนี้เราก็อาจเห็นว่าสำเนียง Australian เป็นสิ่งที่ดีที่สุดก็ว่าได้ เราไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะพูดได้ตามสำเนียงของเขาได้เหมือนคนพื้นที่ นอกจากว่าคุณต้องอยู่ตั้งแต่เด็ก อายุต้องไม่เกิน 12 ปี เหมือนอย่างเราไง พูดไทยจริง ๆ ก็ตอนเข้ามงฟอร์ตนี่แหละ แล้วภาษาไทยเราใช้ได้ดีไหมล่ะ สู้เราได้รึเปล่า ท้าเลย

สู้รบปรบมือกันยกใหญ่ ทัศนะคติของคนแม่งสำคัญว่ะ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ต้องมีทางบวกเสียก่อน ไม่งั้นแย่ เราจะเดินทางวันที่ 2 มิ.ย. นี้แล้ว กำลังใจต้องไม่หด มั่นคงดุจภูผา แล้วคอยดูกัน คราวหน้าจะมาอัพในเรื่องหนังต่อ

            การเดินทางที่เราเป็นคนเลือกตัดสินใจเอง  ไม่มีใครมาคอยกำกับเรา  ทุกอย่างที่เป็นตัวขับเคลื่อนให้หันหลังกับอะไรก็ตามที  มันย่อมมีคนที่ได้รับผลกระทบแน่นอนอยู่แล้ว  เพราะทางที่เราเลือกนั้นมันไม่ใช่ทางรถไฟ  มีคนหลายคนบอกว่า  การที่ไม่บรรจบทางความคิดก็เปรียบเสมือนทางรถไฟที่ขนานกันอยู่ตลอดเวลา  แต่เราไม่คิดอย่างนั้น  ถึงแม้มันจะไม่มีทางที่จะเป็นเส้นเดียวกันได้  แต่อย่างน้อย ๆ มันก็ไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ

            ทางเรามันเป็นซ้าย-ขวา  เลือกซ้ายก็ไม่มีรู้ขวา  เลือกขวาไม่มีทางจะจินตนาการถึงซ้ายได้ 

            ยังจำตอนที่เรายังเป็นเด็กได้ไหม  ทุกอย่างที่เจอเรามักจะตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ ๆ เสมอ  มีเพื่อนในจินตนาการที่ไร้ข้อกำหนด  สนุกกับการได้คิด  การรู้จักกับเพื่อนใหม่ก็ไม่ได้ยุ่งยากเหมือนตอนนี้  ความคิดพื้นฐานที่ไม่มีผลประโยชน์  คบกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ  มันดีจะตายห่า!!  ไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่เลย  เรากลัวว่าเราจะสูญเสียแววตาคู่นั้นไป  ทุกวันนี้มันเจือจางเหลือเกิน  เรากลัว

            การเป็นตัวเองนั้นดีที่สุด  ไม่ต้องพยายามทำให้ใครรัก  ให้เขารักเราในสิ่งที่เราเป็นและมองแต่ส่วนดีของเขา 

            คุณครูเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมา  แล้วบรรจงแต้มจุดด้วยปากกาเมจิกสีดำตรงกึ่งกลางหน้ากระดาษ  คุณครูชูขึ้นแล้วถามนักเรียนว่า"รักเรียนเห็นอะไรบนกระดาษแผ่นนี้คะ"  เด็กชายแทน"จุดสีดำ ๆ ครับครู"  คุณครู"แล้วเห็นอะไรอย่างอื่นอีกไหม"  เด็กชายแทนยืนอึ้ง"ไม่เห็นอะไรเลยครับมีแต่จุดดำ ๆ "   คุณครู"ครูให้โอกาสเธอตอบอีกที"  เพื่อน ๆ ต่างมองมาทางเด็กชายแทน  น้ำตาหลอคล้ายทำอะไรผิด  เด็กชายแทน"ไม่รู้ครับ"  คุณครู"ไม่ต้องกลัว ๆ  มันไม่มีใครผิดไม่มีใครถูกหรอก  เธอลองมองที่กระดาษแผ่นแผ่นนี้ดี ๆ สิ   เห็นไหมว่ายังมีพื้นที่สีขาวอีกตั้งเยอะ----------"

           แทน...นายเดินทางมาไกลแล้วนะ  ประสบการณ์ชีวิตนายโชติโชนจริง ๆ  แม้มันอาจไม่ลื่นไหล  ตัดสินอะไรแล้วอย่าหันหลังไปมอง  เพราะชีวิตคือการเดินทางมิใช่จุดหมาย  จุดหมายคือ...ตาย...

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมนุษย์คือ ความสัมพันธ์  สถานะที่แตกต่างมักทำให้เกิดสิ่งที่ยากยิ่งหยั่งลึกเกินได้  มันจะเปลี่ยนจากสิ่งหนึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่งได้  ชีวิตเหมือนความฝัน  หลายๆครั้งก็มักจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น  ตื่นมาพร้อมอารมณ์อะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นชิน  จนกว่าจะหาคำตอบนั้นได้ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็ว  มันน่ากลัวที่ใจเราจะหลีกหนีหรือยอมรับมันได้ 

555555555  เหอๆ กูเป็นเหี้ยไรเนี่ย

 

 

คืนนี้ไปเมาไหนดีวะ  ใครมีที่ดี ๆ บอกหน่อยนะ  ไปได้ทุกแนว  ทุกที่ที่มีเหล้ายาปลาปิ้ง 

1. ออฟฟิศเลี้ยง

2. เพื่อนนัดที่สะพานหัวช้าง

3. นัดเพื่อนอีกกลุ่มที่ข้าวสาร

วู้